Gene Bervoets - Verbeter de Wereld

Tickets

Praktische informatie

Wanneer

Prijs

€ 14,00
Actieprijs: € 12
Voorverkoopprijs: € 13
Basisprijs: € 14
Abopas 2017-2018: € 10
Leopas 2017- 2018: € 10
Jongerenkaart 2017-2018: € 7
Promocode: € 7
Verrassende monoloog over het bijzondere leven van Phil Bosmans, Bond zonder Naam-stichter, legendarisch door zijn spreuken en inspirerende bestsellers, tekst van Rick de Leeuw.

 

(i.s.m. Bond Zonder Naam)

Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg’, ‘Praat niet recht wat krom is’, ‘Een gelukkig mens is er twee waard’: het moge straks precies vijf jaar geleden zijn dat Phil Bosmans op net geen negentigjarige leeftijd overleed. Veel van de spreuken en aansporingen die hij als frontman van de Bond Zonder Naam uit zijn mouw wist te schudden, klinken desalniettemin nog altijd bekend in de oren. Stuk voor stuk ‘oneliners’ of ‘tweets’ avant la lettre die hij iedere maand tot in de Vlaamse huiskamers wist te brengen. De cijfers zijn dan ook ronduit indrukwekkend: zijn boek uit 1972, Menslief, ik hou van je, kende tot nog toe maar liefst zesenvijftig drukken. Wereldwijd verkocht de priester-schrijver niet minder dan 10 miljoen boeken, en zijn werk kan worden gelezen in zesentwintig verschillende talen.

En toch, hoe beroemd en populair Phil Bosmans ook was, al bij al is er tot nu toe weinig bekend over de mens die achter de filantroop en wereldverbeteraar school. Deze theatermonoloog, geschreven op basis van een uitgebreid bronnenonderzoek maar ook op basis van nieuwe gesprekken met mensen die hem van dichtbij hebben gekend, wil niet zomaar een klassiek levensverhaal brengen, maar juist dieper graven naar het hoe en het waarom van Bosmans’ buitenissige, mysterieuze en tot de verbeelding sprekende persoonlijkheid. Op die manier zal Vlaanderen een andere, (nog) positievere kijk op hem krijgen, en mogelijks de grote maatschappelijke relevantie van zijn werk herontdekken.

Ter nagedachtenis van Phil Bosmans heeft zanger, dichter en schrijver Rick De Leeuw een theatermonoloog geschreven op basis van gesprekken met mensen die Phil van dichtbij hebben gekend. Acteur Gène Bervoets kruipt in de huid van Phil.

Spel: Gène Bervoets
Tekst: Rick De Leeuw

 

Hierbij een ongepubliceerd interview dat wij hadden met pater Phil Bosmans in 2005 in het klooster in Kontich waar hij van een rustige oude dag genoot. Hij overleed in 2012 op 89-jarige leeftijd. Nog dat jaar werd in zijn geboortedorp Gruitrode een plein naar hem genoemd.

“Geld interesseert me niet”

KONTICH - “Jij had in een villa aan de Azurenkust kunnen wonen omringd door tien mooie vrouwen. Dat zei Jan Van Rompaey mij ooit. Maar het interesseert me niet.” Phil Bosmans – oprichter van Bond Zonder Naam en bekend van zijn spreuken - is één van de best verkopende schrijvers uit het Nederlandse taalgebied. Hij verkocht ruim 10 miljoen boeken in meer dan 25 talen. Het bracht heel wat geld op maar dat geeft de pater aan mensen die het beter kunnen gebruiken dan hijzelf. Zijn bed en drie maaltijden per dag in het klooster in Kontich-Kazerne is alles wat hij nodig heeft.

 

Een groot deel van de opbrengst van zijn boeken gaat naar instellingen. Phil Bosmans: “Mensen helpen is lastig, je weet niet altijd of het goed terecht komt. Maar ik krijg zelfs jaren later nog onverwachte dankbrieven van mensen van wie ik vergeten was dat ik ze ooit hielp.”

Zijn bestseller “Menslief, ik hou van je” uit 1972 ging al 850.000 keren over de toonbank en is inmiddels toe aan de 62ste druk. “Ach aantallen interesseren mij zo niet. Maar ik heb wel nooit gedacht dat het zo’n succes zou hebben.” In 1961 begon Phil Bosmans met het schrijven van korte tekstjes – ‘Vitaminen voor het hart’ – die hij op band opnam en die dag en nacht te horen waren via een speciaal telefoonnummer. De tekstjes waren bedoeld als oppepper voor wie het even niet meer zag zitten. En daar was nood aan. Een keer kwamen er zelfs 600 telefoontjes binnen op één dag.

Uitgeverij Lannoo zag er wel wat in. De 3.000 exemplaren van de eerste druk, in september 1972, waren in een mum van tijd uitverkocht. Phil Bosmans wist toen al goed wat hij wilde. “Ik had hen gevraagd om het uit te geven in een langwerpig formaat. Dat wilden ze niet omdat ‘het niet in de boekenkast past’. Maar ik zei dat ik ook niet wilde dat het in een boekenkast kwam, mensen moesten het lezen.” En gelezen werden het boek. “Regelmatig hoor ik dat het boek op het nachtkastje ligt en dat mensen voor ze slapen gaan die ene bladzijde telkens weer opnieuw lezen.”

Zelf heeft de pater het zich ook vaak afgevraagd waarom zijn boeken – hij schreef er meer dan 20 – zo’n succes zijn. “Het zijn eenvoudige teksten die over de kern van het leven gaan. Mensen lezen het omdat het hen deugd doet. Ik heb altijd geschreven uit noodzaak, om wie verloren is gelopen weer moed te geven.” Maar wie pept hem op als hij zelf in de put zit? “God”, zegt hij beslist.

Toch ziet hij de dingen vandaag de dag somber in. “De wereld is een superbazaar, alles is met geld te koop. Geluk voor de prijs van een flesje badschuim. Een oud manneke zie je nooit aftershave aanprijzen. Je ziet altijd jonge, mooie, gebruinde en enthousiaste jongemannen in die reclames, maar dat is één grote leugen. Er is geen uitwendig middel om gelukkig te zijn. Te veel mensen zitten aan de drugs of plegen zelfmoord. Weet je wat ze missen? Vriendschap en geloof in iets hogers, iets beters. Er is veel verloren gegaan, mensen hebben geen houvast meer.” Toch ziet hij af en toe nog een teken van hoop. In zijn kerk, naast het klooster, werd vorige week een jongeman van 34 tot priester gewijd. “De kerk, dat gaat met golfbewegingen, op en neer. Al gaat het in deze tijd wel heel erg naar beneden.”

De pater heeft grote bewondering voor diepgelovige moslims. “Als je ziet hoe zij knielen en zich heel klein maken voor Allah, dat is toch knap. Uiteraard heb ik het dan niet over extremisten. In Gent was ik op straat een keer aan het bidden met mijn paternoster in de hand en even verder zag ik een Turk bezig met zijn kralen. Ik vroeg me toen af waarom we niet samen konden bidden. Zoals de UNO landen samenbrengt, moet er dringend een organisatie komen die alle godsdiensten samenbrengt.”

Als 19-jarige trad de uit een klein Limburgs boerengezin geboren jonge geestelijke in bij de paters Montfortanen. Na zijn priesterwijding ging hij op missie naar Frankrijk. Hij ontmoette er priester-arbeiders en wilde dat ook worden. Zijn droom ging in vervulling als hij in Waterschei terecht kwam waar hij samen met de mijnwerkers in de ondergrond afdaalde. Later trok hij heel Limburg rond en leidde er volksmissies. “Kleine mensen, daar voelde ik me goed bij. Alle mensen zijn de moeite waard.” Hij nam te veel hooi op de vork, stortte in en moest twee jaar het bed houden. Eenmaal weer beter, stichtte hij de Bond zonder Naam in Antwerpen.

Aan zijn druk leven kwam een einde toen hij tien jaar geleden verlamd raakte aan zijn rechterarm en -been na een verkeersongeval. Sindsdien schrijft hij niet meer. E-mails beantwoorden doet hij nog wel. Nog elke dag ondervindt hij hinder van zijn handicap. “Ik heb veel gevloekt, zelfs nu vloek ik soms nog omdat er veel simpele dingen zijn die ik niet meer kan doen. Toen een vrouw dat eens hoorde was ze opgelucht omdat zelfs een pater als ik wel eens vloekt.” Toch ziet hij ook voordelen aan het ongemak. “Het houdt een mens klein, je schat jezelf zo tenminste niet te hoog in, een handicap brengt je terug tot je ware afmetingen. Je bent kwetsbaarder dan je zelf denkt.” Gelukkig is ‘hierboven’ nog alles in orde en heeft de pater nog ruimschoots gevoel voor humor. “Ooit schreef ik eens: ‘ieder mens moet zijn eigen leven omarmen’. Tja, dat gaat wel moeilijk als je ene arm verlamd is. Ach, als je klaagt en zaagt, wordt het alleen maar erger. In februari heb ik de tiende verjaardag van het ongeval gevierd, met een glas wijn bij het middageten en een borrel ’s avonds.”

De pater is nu 82 jaar en geniet van een welverdiende rust in het klooster van Kontich-Kazerne. “Mensen zeggen me, jij hebt genoeg gedaan. En ik heb eigenlijk ook geen goesting om nog veel te doen.” Toch blijft hij onverminderd populair. “Ik heb net nog een boekenpakket uit Brazilië gekregen, daar is mijn boek aan de 7de druk toe. En onlangs is er ook een Kroatische vertaling verschenen.”

De boeken van Bosmans zijn ook in Polen een groot succes. “Vooral bij katholieken. Maar ja, negentig procent van alle Polen is katholiek”, lacht Kasia Szymanska. De Poolse journaliste die als radio-correspondente in Brussel woont, werkt momenteel aan een boek over Phil Bosmans dat in de kerstperiode in de Poolse winkels moet liggen. De pater poseert gewillig op een bankje, in zijn kerk en met enkele kinderen uit de buurt. “Ze doen een mens op zijn oude dag wat aan hé”, glimlacht de pater.

Peter Bosmans (geen familie van), januari 2005