Axl Peleman brengt voor u een theateravond vol ‘bijna vergeten Antwerpse volksliedjes’, eigenzinnig gearrangeerd. Hoe dit zo is gekomen vertelt hij u graag even zelf:

“Een tijd geleden werd ik opgebeld door een zekere Godelieve Muys uit Borgerhout. Ze vertelde me dat er al meer dan 80 jaar oud-Antwerpse volksliedjes in haar hoofd klonken, die ze zelf als kind van haar grootouders had geleerd. En omdat haar eigen kinderen die muzikale rijmpjes nooit hadden genoteerd, vroeg ze me of ik dat wou doen.

Lieve (want zo mag ik haar ondertussen noemen) heeft me tientallen vooroorlogse liedjes, 19de eeuwse kinderrijmpjes en lang vergeten volksklassiekers voorgezongen, die ik naar eigen believen mocht kneden tot modern klinkende nummers. Haar enige eis was dat de tekst en de melodie behouden zouden blijven.

De geschiedenisfreak in mij wilde niet alleen die historische volksmuziek nieuw leven in blazen, ik wou ook weten waar die nummers vandaan kwamen en waarop ze gebaseerd waren. Vandaar dat het idee ontstond om een cd te combineren met een mooi boek, waarin oude 19de eeuwse beelden en illustraties van Fred Bervoets centraal staan.

‘Falderaliere’, de theatervoorstelling, is mijn manier om mensen te laten kennismaken
met de humor, het geluk en het verdriet van de Antwerpse volksmens uit de 19de eeuw. En omdat ‘bijna vergeten volksmuziek’ eigenlijk niet vergeten mag worden.”

Axl Peleman wou eigenlijk voetballer en piloot worden, maar hij had geen bal talent voor sport en heeft nog altijd een ziekelijke hoogtevrees. Als negenjarige kreeg hij de elpee Rubber Soul van The Beatles en later besloot hij bas te leren spelen omdat Sting en Henny Vrienten het goed deden bij de vrouwen. Hij speelde bij en schreef songs voor Ashbury Faith, Angelico, The Paranoiacs en Camden en vond daarbuiten ook nog tijd om van ‘den tv’ zijn hobby te maken. Hij schreef inmiddels ook al twee parels van albums in zijn moedertaal, het Antwerps, en een derde plaat is in de maak. Met Dagget Wet haalde hij zelfs goud.